La llorona

Είναι αργά. Μπορεί και είναι νωρίς. Κλείδωσα το σπίτι μου και βρίσκομαι σε ένα άλλο σπίτι. Ζουν πολλοί άνθρωποι εδώ. Ξέρω έχουν δικά τους σπίτια όμως περνάνε πολλές ώρες εδω. Είναι περίεργο το πώς καταφέρνω ακόμη και μέσα σε πολύ κόσμο να μένω μόνη. Είναι σχεδόν μαγικό. Θα'ταν καλά να βρίσκεται κάποιος εδώ, έστω να κοιτάει από μια κλειδαρότρυπα. Με κάλεσαν εδώ , μη ρωτάς πολλά ούτε κι εγώ ξέρω. Είμαι σε ένα τεράστιο λευκό δωμάτιο και με φοβίζει. Δίπλα υπάρχει ένα μικρό δωμάτιο κίτρινο με πορτοκαλί. Μπαινοβγαίνει συχνά κόσμος εκεί. Όμως τώρα όχι. Έχει αρχίσει να έχει κρύο. Ποτέ δεν αισθανόμουν καλά μέσα σε άσπρο φόντο, ίσως γιατί το μίσησα το άσπρο. Ίσως γιατί το κόκκινο φαίνεται πολύ έντονα πάνω στο άσπρο. Να κοίτα!!!! Μπλιαχ. Φοβάμαι όλους τους σκοπούς και τις προθέσεις. Έχω ένα μεγάλο κουτί με μουσικές ευτυχώς. Ξέρω πως θα'ρθει ο ύπνος να με αρπάξει κάποια στιγμή όμως δε θα τον ακούσω γιατί η μουσική παίζει δυνατά. Αυτό με παρηγορεί. Ποιόν κοροιδεύεις Αντουανέτα; Ο ύπνος δε θα'ρθει όπως δεν έχει έρθει τα τελευταία χρόνια. Σε έχει παρατήσει, κι όχι μόνο αυτός. Όλοι όσοι καταλαβαίνουν πόσο φοβάσαι το λευκό χρώμα σε παρατάνε. Όλοι ναι. Μα αυτός τί σχέση έχει με το λευκό χρώμα; Άσε με είναι αργά τελικά. Νομίζω πως αρχίζει να βρέχει. Χρειάζομαι μια μικροσκοπική λαμαρίνα. Δεν έχω. Βγάζω το χαρτί απο αλουμίνιο που ζει μέσα στο πακέτο μου με τα τσιγάρα, το βάζω στην τοστιέρα. Νααα! μόλις έφτιαξα μια λαμαρίνα. Θα μπω από κάτω. Τελικά δε μου είπατε. Είσαστε καπέλα ή φώτα;